Lichen Museum

The Lichen Museum offers a dynamic and interactive educational experience, making lichenology accessible to visitors of all backgrounds. Through hands-on exhibits, digital displays, and guided workshops, the museum fosters engagement with the fascinating world of lichens. Visitors can explore live specimens under microscopes, interact with augmented reality models to understand lichen morphology, and participate in citizen science projects that contribute to biodiversity research. Touchscreen panels provide information on lichen taxonomy, ecological roles, and applications in biotechnology, while outdoor excursions allow participants to observe lichens in their natural habitat. By integrating modern technology with traditional learning, the museum enhances public awareness of lichens' importance in ecosystems, climate studies, and cultural heritage conservation. 

The Lichen Museum in Iran plays a crucial role in the study, conservation, and public awareness of lichens, which are vital components of the country’s diverse ecosystems. As Iran is home to a wide range of climatic zones, from alpine to desert habitats, its lichen diversity is exceptionally rich but remains largely understudied. The museum serves as a national hub for lichenological research, providing a dedicated space for the collection, documentation, and study of these unique symbiotic organisms. 

موزه گلسنگ‌ها تجربه‌ای آموزشی پویا و تعاملی فراهم می‌کند که گلسنگ‌شناسی را برای بازدیدکنندگانی از هر پیش‌زمینه‌ای قابل‌دسترسی می‌سازد. از طریق نمایشگاه‌های تعاملی، ارائه‌های دیجیتال و کارگاه‌های آموزشی هدایت‌شده، این موزه زمینه‌ای برای آشنایی و تعامل عمیق‌تر با دنیای شگفت‌انگیز گلسنگ‌ها فراهم می‌کند. بازدیدکنندگان می‌توانند نمونه‌های زنده را زیر میکروسکوپ مشاهده کنند، با مدل‌های واقعیت افزوده برای درک ساختار ریخت‌شناسی گلسنگ‌ها تعامل داشته باشند و در پروژه‌های علم شهروندی مشارکت کنند که به پژوهش‌های تنوع زیستی کمک می‌نمایند. صفحات لمسی اطلاعاتی در زمینه رده‌بندی، نقش‌های بوم‌شناختی و کاربردهای زیست‌فناورانهٔ گلسنگ‌ها ارائه می‌دهند، و تورهای میدانی به شرکت‌کنندگان امکان می‌دهد گلسنگ‌ها را در زیستگاه طبیعی‌شان مشاهده کنند. با ترکیب فناوری‌های نوین و روش‌های آموزشی سنتی، موزه آگاهی عمومی را نسبت به اهمیت گلسنگ‌ها در بوم‌سازگان‌ها، مطالعات اقلیمی و حفاظت از میراث فرهنگی ارتقا می‌دهد.

موزه گلسنگ‌ها در ایران نقشی اساسی در مطالعه، حفاظت و ارتقای آگاهی عمومی درباره گلسنگ‌ها دارد؛ موجوداتی که از اجزای کلیدی و تعیین‌کنندهٔ تنوع زیستی در اکوسیستم‌های متنوع کشور محسوب می‌شوند. ایران با دارا بودن گستره‌ای وسیع از نواحی اقلیمی زیستگاه‌های کوهستانی و مرتفع تا مناطق بیابانی—از غنای بالایی در تنوع گلسنگی برخوردار است، اما این حوزه هنوز به‌طور کامل مطالعه نشده است. موزه گلسنگ‌ها به‌عنوان یک مرکز ملی پژوهش گلسنگ‌شناسی عمل می‌کند و محیطی تخصصی برای گردآوری، مستندسازی و مطالعه این هم‌زیستان منحصربه‌فرد فراهم می‌آورد.

A lichenological museum without a lichenologist is merely a repository of unidentified specimens. What grants such an institution meaning, credibility, and scientific vitality is the presence of a lichenologist who, through expertise, field experience, and educational commitment, transforms collected material into validated scientific knowledge. 

Through rigorous examination, accurate identification, standardized nomenclature, and thorough documentation, the lichenologist establishes the intellectual foundation of the museum. Each identified specimen represents not only a taxon, but also a record of biodiversity, ecological history, and environmental conditions. Without this scientific process, the museum loses its research function and authoritative value. The role of the lichenologist extends beyond identification.

 Training students and early-career researchers is an essential part of this mission. By transmitting identification skills, sampling methodologies, and principles of data interpretation, the lichenologist ensures continuity of expertise and the long-term enrichment of the collection. In this way, the museum evolves from a static display into a dynamic center of knowledge production. In clear terms, a lichenological museum has no meaning without a lichenologist. Just as a laboratory without a researcher or a library without a librarian lacks identity, a lichen museum without a lichenologist is deprived of its scientific memory and unable to fulfill its core mission.

موزهٔ گلسنگ‌شناسی بی‌حضور گلسنگ‌شناس، صرفاً مجموعه‌ای از نمونه‌های خام و بی‌هویت است. آنچه به این نهاد علمی معنا، اعتبار و پویایی می‌بخشد، حضور گلسنگ‌شناسی است که با دانش تخصصی، تجربهٔ میدانی و تعهد آموزشی، نمونه‌ها را از سطح نمونه های گردآوری‌شده به مرتبهٔ داده‌های علمی معتبر ارتقا می‌دهد.

 گلسنگ‌شناس با بررسی دقیق، شناسایی صحیح، نام‌گذاری استاندارد و مستندسازی علمی نمونه‌ها، بنیان معرفتی موزه را شکل می‌دهد. هر نمونهٔ شناسایی‌شده، نه‌تنها نمایندهٔ یک تاکسون، بلکه سندی از تنوع زیستی، تاریخ اکولوژیک و شرایط محیطی یک سرزمین است. بدون این فرایند علمی، موزه از کارکرد پژوهشی و مرجعیت علمی تهی خواهد بود. 

نقش گلسنگ‌شناس به شناسایی محدود نمی‌شود؛ آموزش دانشجویان و پژوهشگران جوان بخش جدایی‌ناپذیر رسالت اوست. انتقال مهارت‌های شناسایی، روش‌های نمونه‌برداری، و اصول تفسیر داده‌ها، تضمین‌کنندهٔ تداوم دانش و غنای آیندهٔ موزه است. بدین‌سان، موزه از نهادی ایستا به کانونی زنده برای تولید و بازتولید دانش بدل می‌شود. به‌بیان روشن، موزهٔ گلسنگ‌شناسی بدون گلسنگ‌شناس معنا ندارد. همان‌گونه که آزمایشگاه بدون پژوهشگر و کتابخانه بدون کتابدار تهی از هویت است، موزهٔ گلسنگ‌ها نیز بدون گلسنگ‌شناس، حافظهٔ علمی خود را از دست می‌دهد و از رسالت علمی‌اش بازمی‌ماند.

One of the core responsibilities of the Iranian Lichen Museum is the organisation of educational and specialist workshops in the field of lichenology and related disciplines. In this context, numerous workshops have been held at the museum, specifically designed to engage specialists, researchers, and professional audiences.

These workshops, often involving invited experts, provide a platform for the exchange of specialised knowledge, the development of scientific skills, and the promotion of lichenology and allied sciences. Key themes have included advanced identification methods, biogeographical analysis, and the role of lichens in environmental and cultural heritage studies.

Through these activities, the museum actively contributes to the advancement of lichenological knowledge in Iran, strengthens professional networks, and supports the dissemination of scientific expertise in alignment with its educational and research mission.

یکی از وظایف اصلی موزهٔ گلسنگ‌های ایران،‎ ‎برگزاری کارگاه‌های آموزشی و تخصصی‎ ‎در حوزهٔ گلسنگ‌شناسی و دانش‌های ‏وابسته است. در همین راستا، کارگاه‌های متعددی در این موزه برگزار شده است که به‌صورت هدفمند، متخصصان، پژوهشگران و ‏علاقه‌مندان حرفه‌ای را مخاطب قرار می‌دهد‎.‎

 این کارگاه‌ها با دعوت از کارشناسان و پژوهشگران مرتبط، بستری برای‎ ‎تبادل دانش تخصصی، ارتقای مهارت‌های علمی و ترویج ‏علم گلسنگ‌شناسی‎ ‎فراهم می‌کنند. آموزش مفاهیم پیشرفته، روش‌های نوین شناسایی، تحلیل پراکنش و ارتباط گلسنگ‌ها با ‏محیط‌زیست و میراث فرهنگی از جمله محورهای اصلی این برنامه‌ها بوده است‎.‎

 برگزاری چنین کارگاه‌هایی نقش مؤثری در گسترش دانش گلسنگ‌شناسی در ایران، تقویت شبکهٔ متخصصان و تشویق مشارکت فعال ‏در پژوهش و آموزش عمومی ایفا می‌کند و در راستای رسالت علمی و آموزشی موزه قرار دارد‎.‎

This workshop was designed to introduce participants to the relationship between lichens and geological substrates. The programme explored how rock types, mineral composition, and geological features influence the distribution, diversity, and establishment of lichens. Understanding these interactions provides valuable insight into landscape-forming processes and supports more accurate identification of lichens across different environments.

این کارگاه با هدف آشنایی شرکت‌کنندگان با پیوند میان گلسنگ‌ها و بسترهای زمین‌شناختی برگزار شد. در این برنامه، نقش سنگ‌ها، ترکیب‌های معدنی و ویژگی‌های زمین‌شناسی در پراکنش، تنوع و استقرار گلسنگ‌ها مورد بررسی قرار گرفت. آشنایی با این ارتباط، درک بهتری از فرآیندهای طبیعی شکل‌دهندهٔ چشم‌اندازها فراهم می‌کند و به شناسایی دقیق‌تر گلسنگ‌ها در محیط‌های مختلف کمک می‌نماید.

Students from Bu-Ali Sina University of Hamedan travelled approximately 320 km—a journey of nearly five hours—from Hamedan to Tehran to visit the Iranian Lichen Museum. Their long journey reflected genuine enthusiasm and commitment to learning about lichens and the deep connections between biodiversity and Iran’s cultural heritage.

دانشجویان دانشگاه بوعلی‌سینا همدان برای بازدید از موزهٔ گلسنگ‌های ایران، مسافتی در حدود ۳۲۰ کیلومتر را—معادل نزدیک به پنج ساعت سفر—از همدان تا تهران طی کردند. این مسیر طولانی، نشان‌دهندهٔ اشتیاق واقعی و تعهد آن‌ها به شناخت گلسنگ‌ها و پیوند عمیق میان تنوع زیستی و میراث فرهنگی ایران بود.

he Iranian National Biology Olympiad team visited the Iranian Lichen Museum to enhance their knowledge and awareness of Iranian lichens prior to their departure for the 34th International Biology Olympiad (IBO), held in Al Ain, United Arab Emirates, from 3 to 11 July 2023. This scientific visit provided the students with a valuable opportunity to become familiar with native lichen diversity, their ecological significance, and their role in natural and cultural landscapes. The experience contributed to broadening their biological perspective and strengthening their preparation ahead of the international competition.

تیم ملی المپیاد زیست‌شناسی ایران، به‌منظور افزایش دانش و آگاهی دربارهٔ گلسنگ‌های ایران پیش از اعزام به سی و چهارمین المپیاد جهانی زیست‌شناسی در امارات متحده عربی (Al Ain, 3–11 July 2023)، از موزهٔ گلسنگ‌های ایران بازدید نمود. این بازدید علمی فرصتی ارزشمند برای دانش‌آموزان فراهم آورد تا با گونه‌های گلسنگیِ بومی، نقش آن‌ها در اکوسیستم‌ها و ارتباط آن‌ها با میراث فرهنگی آشنا شوند، و دانشی عمیق‌تر از زیست‌بوم‌های کمتر شناخته‌شدهٔ ایران کسب کنند. 

Students from Chahardangeh Middle School, located in the greater Tehran area, took part in an educational visit to the Iranian Lichen Museum. The visit aimed to introduce students to the world of lichens, Iran’s biodiversity, and the ecological and cultural significance of these unique organisms, providing a hands-on learning experience beyond the classroom.

دانش‌آموزان مدرسهٔ راهنمایی چهاردانگه، واقع در حومهٔ تهران، در قالب یک بازدید علمی و آموزشی از موزهٔ گلسنگ‌های ایران دیدن کردند. این بازدید با هدف آشنایی دانش‌آموزان با دنیای گلسنگ‌ها، تنوع زیستی ایران و نقش آن‌ها در طبیعت و میراث فرهنگی برگزار شد و فرصتی ارزشمند برای پیوند آموزش مدرسه‌ای با تجربهٔ مستقیم علمی فراهم آورد.

Visits by young children and kindergarten groups to the Iranian Lichen Museum were designed as an introduction to the hidden world of lichens through observation, storytelling, and simple scientific concepts. The core idea behind these visits was to integrate lichens into environmental education from the earliest stages of childhood learning.

By engaging children at a young age, the programme aimed to foster curiosity, respect for nature, and an early understanding of biodiversity. Introducing lichens from kindergarten level was envisioned as a first step toward embedding ecological awareness into childhood education in Iran—laying foundations for future generations who see nature, science, and cultural heritage as interconnected and living systems.

بازدید کودکان خردسال و گروه‌های کودکستانی از موزهٔ گلسنگ‌های ایران با هدف آشنایی آنان با دنیای پنهان گلسنگ‌ها و از طریق مشاهده، روایت‌گری و مفاهیم سادهٔ علمی طراحی شده بود. ایدهٔ اصلی این بازدیدها، وارد کردن گلسنگ‌ها به آموزش محیط‌زیست از نخستین مراحل یادگیری در دوران کودکی بود.

این برنامه با درگیر کردن کودکان در سنین پایین، می‌کوشید حس کنجکاوی، احترام به طبیعت و درک اولیه‌ای از تنوع زیستی را در آنان پرورش دهد. معرفی گلسنگ‌ها از سطح کودکستان به‌عنوان نخستین گام برای نهادینه‌سازی آگاهی بوم‌شناختی در آموزش کودکان ایران در نظر گرفته شد؛ گامی که بنیان نسل‌هایی آینده را می‌گذارد که طبیعت، علم و میراث فرهنگی را به‌صورت نظام‌هایی زنده و به‌هم‌پیوسته می‌بینند.

The continuation of lichenological research in Iran, particularly in relation to World Heritage properties, requires a stable, authoritative, and scientifically grounded institutional framework. The Lichen Museum was established to fulfill this role by providing curated reference collections, taxonomic expertise, and a research-oriented environment essential for the accurate identification and interpretation of lichen diversity associated with cultural heritage sites.

By utilizing the scientific capacity of the museum, systematic studies were conducted on lichens occurring in and around major World Heritage sites, including Persepolis, Pasargadae, and other internationally recognized monuments. These investigations went beyond descriptive inventories and focused on understanding lichen diversity, ecological distribution patterns, and the role of lichens as bioindicators and agents of biogenic weathering on stone substrates of outstanding universal value.

Through the integration of targeted field surveys and rigorous museum-based taxonomic analyses—drawing upon morphological, anatomical, and comparative reference methods—the museum enabled the production of reliable and verifiable scientific data. Within this framework, research carried out at Persepolis resulted in the discovery and formal description of two species new to science:
Circinaria persepolitana and Bagliettoa persae.

These discoveries constituted a significant contribution to global lichenology and highlighted the World Heritage sites of Iran as areas of considerable, yet underexplored, biological and taxonomic importance. They further demonstrated the critical role of specialized museums in transforming local field observations into internationally recognized scientific knowledge.

Despite these achievements, the natural progression of this research program was severely disrupted. The lichenologist responsible for the museum’s scientific direction was subjected to sustained harassment and organized administrative and legal pressures, driven by actors hostile to Iran’s cultural and scientific heritage. These actions undermined both professional security and academic independence and ultimately led to the forced migration of the museum’s lichenologist from Iran.

The consequences extended far beyond the displacement of a single researcher. They resulted in the weakening of a national scientific institution, the interruption of long-term lichenological studies, and a substantial loss to Iran’s capacity for research-based conservation of its World Heritage sites. This case illustrates a fundamental principle: the safeguarding of cultural and natural heritage is inseparable from the protection of scientific expertise and academic freedom. Without institutional support for researchers, neither museums nor heritage sites can sustain their scientific integrity or fulfill their international responsibilities.

تداوم پژوهش‌های گلسنگ‌شناسی ایران، به‌ویژه در ارتباط با محوطه‌های ثبت‌شده در فهرست میراث جهانی، مستلزم وجود زیرساختی علمی، مرجع و پایدار است. موزهٔ گلسنگ‌ها با دارا بودن مجموعه‌های مستند، نمونه‌های مرجع، و تخصص متمرکز، نقشی کلیدی در شناسایی، پایش و تفسیر گلسنگ‌های مرتبط با محوطه‌هایی چون تخت جمشید، پاسارگاد و دیگر مجموعه‌های میراث جهانی ایفا کرده است.

هدف این پژوهش‌ها، فراتر از فهرست‌برداری صرف، درک دقیق تنوع گلسنگی، الگوهای استقرار زیستی، و نقش این ارگانیسم‌ها به‌عنوان شاخص‌های زیست‌محیطی و عناصر مؤثر در فرایندهای هوازدگی زیستی بوده است. بهره‌گیری از ظرفیت موزه—به‌ویژه در تطبیق نمونه‌های میدانی با مجموعه‌های مرجع و انجام شناسایی‌های مبتنی بر معیارهای ریخت‌شناسی، آناتومیکی و تاکسونومیک—امکان تولید داده‌های معتبر و قابل اتکا را فراهم ساخت.

در چارچوب این فعالیت‌های نظام‌مند، بررسی‌های انجام‌شده در محوطهٔ تخت‌جمشید به شناسایی و معرفی دو گونهٔ جدید برای علم جهانی انجامید:
Circinaria persepolitana و Bagliettoa persae.
کشف این گونه‌ها نه‌تنها بر غنای دانش جهانی گلسنگ‌شناسی افزود، بلکه جایگاه محوطه‌های میراث جهانی ایران را به‌عنوان کانون‌هایی با پتانسیل بالای تنوع زیستی و پژوهش‌های پیشرو برجسته ساخت. این دستاوردها نشان داد که پیوند میان موزهٔ تخصصی، پژوهش میدانی هدفمند و شناسایی دقیق، می‌تواند به تولید دانش اصیل و مرجع در سطح بین‌المللی منجر شود.

با وجود این موفقیت‌های علمی، روند طبیعی و رو به رشد این پژوهش‌ها با اختلالی جدی مواجه شد. متأسفانه، در پی آزارهای مستمر و پرونده‌سازی‌های سازمان‌یافته از سوی جریان‌هایی که نسبت به فرهنگ، تاریخ و تمدن ایران رویکردی خصمانه دارند، گلسنگ‌شناس موزه تحت فشارهای فزاینده قرار گرفت. این شرایط، که به‌طور مستقیم استقلال علمی و امنیت حرفه‌ای پژوهشگر را هدف قرار می‌داد، در نهایت به مهاجرت اجباری گلسنگ‌شناس موزه از ایران انجامید.

پیامد این رخداد، صرفاً خروج یک فرد نبود؛ بلکه تضعیف یک نهاد علمی، گسست در تداوم پژوهش‌های تخصصی، و لطمه‌ای جدی به ظرفیت ملی در حوزهٔ گلسنگ‌شناسی و حفاظت علمی از میراث جهانی کشور به‌شمار می‌آید. تجربهٔ موزهٔ گلسنگ‌ها به‌روشنی نشان می‌دهد که حفاظت از میراث فرهنگی و طبیعی، بدون صیانت از پژوهشگر و تضمین آزادی و امنیت علمی، امکان‌پذیر نیست. استمرار پژوهش‌های گلسنگ‌شناسی ایران، در گرو بازشناسی این واقعیت بنیادین و حمایت نهادی از دانش و تخصص بومی است.