BORN at Conway in 1870, Otto Vernon Darbishire had the advantage of a varied education, passing his school years in Dresden and Florence and pursuing his university studies at Bangor, Oxford and Kiel. Thus he gained not only a wide outlook on life, but became also a good linguist-an inestimable advantage for a scientific worker. After graduating with honours in botany at Oxford, where he studied under Prof. Vines, he went to Kiel, and there took up first the study of Algre, obtaining the Ph.D. degree. He then became assistant to Prof. Reinke and commenced his investigations into the structure and development of lichens, a study which he pursued throughout his life. He also turned his attention to the taxonomy of this group of plants, publishing an important monograph of the genus Roccella in the "Bibliotheca botanica" in 1899. By his researches and publications on lichens he became one of the leading authorities on this group of plants, and was entrusted with the determination of the lichens collected by the second Norwegian expedition of the Fram and also of those collected by the Swedish Antarctic expedition. In 1898, Darbishire was appointed lecturer in botany in the University of Manchester, a post which he held until 1909 when he was appointed lecturer in the Armstrong College, Newcastle-on-Tyne. In 1911 he went to the University of Bristol, first as lecturer and head of the Department of Botany and afterwards in 1919 as the first holder of the newly established Melville Wills chair of botany. His duties in Manchester necessitated his specialising to some extent in plant physiology, and his wide interests led him to take an active part in the work of the Central Committee for the Survey and Study of British Vegetation, which afterwards developed into the British Ecological Society. Nevertheless, though his time was during the later part of his career fully occupied with heavy teaching and organising duties, he never lost his interest in lichens and even during the past few years he published several important contributions to lichenology in the Annals of Botany, in Flora and in the Annales de Cryptogamie exotique. Darbishire was a good teacher and took an active personal interest in his students. While in Manchester, he undertook voluntarily for some years the instruction in botany of a class of small children, and the outcome of the experience so gained was the publication of a "Plant Book for Schools". He was equally successful with university students, and the botanical department at Bristol owes much to the energy with which he developed the botanical teaching in the University during the twenty-three years of his association with it. He took an active interest in other aspects of the students' life, acting as commanding officer of the Officers Training Corps during the War and for two years afterwards. Outside the University he interested himself in the work of the Bristol Naturalists' Society and in that of the South Western Naturalists' Union, of which he was the president. A few years ago, Darbishire met with a serious cycling accident, which incapacitated him almost completely for some considerable time. Happily his recovery, though slow, was sure, and he completely regained his powers, so that he could again undertake both his teaching and his research work. He was no doubt looking forward to the opportunity after his retirement, which was due next year, to devote more time to the investigation of lichens, and we might have expected further important contributions to botanical science. But alas, it was not to be. Taken ill very suddenly, he died after an operation on October 11 at the age of sixty-four years, leaving a widow and two young sons. F.E.W. 

اتو ورنون داربیشایر که در سال ۱۸۷۰ در کانوی (Conway) متولد شد، از مزیت آموزشی متنوعی برخوردار بود. سال‌های تحصیل خود را در درسدن و فلورانس گذراند و سپس تحصیلات دانشگاهی خود را در بنگور، آکسفورد و کیل ادامه داد. بدین ترتیب نه‌تنها دیدگاهی گسترده نسبت به زندگی به دست آورد، بلکه زبان‌دانی توانمند نیز شد؛ قابلیتی که برای یک پژوهشگر علمی مزیتی بی‌نهایت ارزشمند به شمار می‌آید.

پس از فارغ‌التحصیلی با درجه ممتاز در رشته گیاه‌شناسی از دانشگاه آکسفورد، جایی که نزد پروفسور واینز (Vines) تحصیل کرده بود، به دانشگاه کیل رفت و در آنجا ابتدا به مطالعه جلبک‌ها پرداخت و موفق به اخذ درجه دکتری شد. سپس به‌عنوان دستیار پروفسور راینکه (Reinke) مشغول به کار شد و پژوهش‌های خود را درباره ساختار و تکوین گلسنگ‌ها آغاز کرد؛ موضوعی که تا پایان عمر به آن وفادار ماند.

او همچنین به رده‌بندی گلسنگ‌ها توجه ویژه‌ای نشان داد و در سال ۱۸۹۹ تک‌نگاری مهمی درباره جنس Roccella در مجموعه «Bibliotheca Botanica» منتشر کرد. پژوهش‌ها و انتشارات او در زمینه گلسنگ‌ها باعث شد که به یکی از برجسته‌ترین صاحب‌نظران این گروه از گیاهان تبدیل شود. از همین رو، شناسایی گلسنگ‌های گردآوری‌شده در دومین سفر اکتشافی نروژی کشتی Fram و نیز نمونه‌های جمع‌آوری‌شده در هیئت اکتشافی جنوبگان سوئد به او سپرده شد.

در سال ۱۸۹۸، داربیشایر به سمت مدرس گیاه‌شناسی در دانشگاه منچستر منصوب شد و تا سال ۱۹۰۹ در این سمت باقی ماند. سپس به کالج آرمسترانگ در نیوکاسل-آپون-تاین رفت و در سال ۱۹۱۱ به دانشگاه بریستول پیوست؛ ابتدا به‌عنوان مدرس و رئیس گروه گیاه‌شناسی و سپس در سال ۱۹۱۹ به‌عنوان نخستین دارنده کرسی تازه‌تأسیس «ملویل ویلز» در گیاه‌شناسی.

وظایف او در منچستر ایجاب می‌کرد که تا حدی در فیزیولوژی گیاهی تخصص پیدا کند. علایق گسترده او سبب شد که در فعالیت‌های «کمیته مرکزی بررسی و مطالعه پوشش گیاهی بریتانیا» مشارکت فعالی داشته باشد؛ نهادی که بعدها به «انجمن بوم‌شناسی بریتانیا» تبدیل شد. با این حال، هرچند در سال‌های پایانی زندگی حرفه‌ای خود به‌شدت درگیر تدریس و امور اجرایی بود، علاقه‌اش به گلسنگ‌ها را هرگز از دست نداد و حتی در چند سال آخر عمر نیز چندین مقاله مهم در گلسنگ‌شناسی در مجلات Annals of Botany، Flora و Annales de Cryptogamie Exotique منتشر کرد.

داربیشایر آموزگاری توانا بود و به دانشجویان خود علاقه‌ای عمیق و شخصی داشت. زمانی که در منچستر بود، چندین سال به‌صورت داوطلبانه به گروهی از کودکان خردسال گیاه‌شناسی آموزش می‌داد. حاصل این تجربه، انتشار کتابی با عنوان «کتاب گیاهان برای مدارس» بود.

او در آموزش دانشجویان دانشگاهی نیز به همان اندازه موفق بود و گروه گیاه‌شناسی دانشگاه بریستول تا حد زیادی مدیون انرژی و پشتکار او در توسعه آموزش گیاه‌شناسی طی بیست‌وسه سال همکاری‌اش با این دانشگاه است. او همچنین در دیگر جنبه‌های زندگی دانشجویی فعالانه مشارکت داشت و در دوران جنگ و دو سال پس از آن، فرمانده واحد آموزش افسران (Officers Training Corps) بود.

خارج از دانشگاه نیز به فعالیت‌های «انجمن طبیعت‌شناسان بریستول» و «اتحادیه طبیعت‌شناسان جنوب‌غرب انگلستان» علاقه‌مند بود و ریاست این اتحادیه را بر عهده داشت.

چند سال پیش از مرگش، داربیشایر دچار سانحه شدید دوچرخه‌سواری شد که برای مدتی طولانی او را تقریباً به‌طور کامل از کار انداخت. خوشبختانه بهبود او، هرچند کند، اما قطعی بود و سرانجام توانایی‌های خود را به‌طور کامل بازیافت؛ به‌طوری‌که توانست دوباره هم به تدریس و هم به پژوهش بازگردد.

بی‌تردید او چشم‌انتظار دوران بازنشستگی بود که قرار بود سال بعد فرا برسد تا بتواند وقت بیشتری را صرف پژوهش درباره گلسنگ‌ها کند و احتمالاً شاهد انتشار آثار مهم دیگری از او در علم گیاه‌شناسی می‌بودیم. اما افسوس که چنین نشد.

او به‌طور ناگهانی بیمار شد و پس از انجام عمل جراحی، در ۱۱ اکتبر، در سن شصت‌وچهار سالگی درگذشت و همسر و دو پسر خردسال خود را بر جای گذاشت.

F.E.W. (نویسنده یادبود)